​

Geçen gün, koltuk altında unutulmuş fotoğraf albümlerinin arasında lise yıllığıma rastladım. Binbir emekle arkadaşlardan kalp çarpıntısı ile toplanan paragraflar koca ciltli kitabın sayfaları arasında tazeliğini kaybetmeden duruyordu. Yıllığın biraz da bu demek olduğunu hatırladım, eski bir tanıdıkla karşılaşmak gibi, huyunu suyunu görür görmez hatırlıyorsun. Bir çırpıda bizim sınıfın olduğu bölüme geldim. Kendimle karşılaşmak kalbimin korkuyla çarpmasına sebep oldu. Hakkımda

Kuaför koltuğuna oturduğunda azarlanan, saçlarına kötü muamele ettiği için hapislerde çürümesi gereken kadınımdır genelde ben. Benim gibi hisseden kadınlar olduğunu anlamam ancak son dönemlerde, saçını partnerine kestiren ya da kendi kesen, nişan-düğün zamanlarında kuaföre gitmek durumunda kaldığında strese girdiğini söyleyenlere denk gelmemle başladı Önceden ‘’benim kuaföre gitsene’’ ya da ‘’Necati harikadır‘’ diyenlerin arasında yapayalnız olduğumu hissediyordum. Zira ‘’ben

Yaş 30’a koşar adım yaklaşırken etrafımdakilere sık sık, ‘’Hiç 29 yaşındaymış gibi hissetmiyorum,’’ diyorum. Hayat boşluklarında özgürce dans etmek istediğim bir gece kulübüne benziyor. Tabii her zaman değil. Çılgın kalabalığın arasından süzülüp dans pistinde kendime yer açabildiğimde. Hayat bir yer açabilmemeselesi, o alanda elini kolunu rahatça sallama, tepinme, sakince oturma, orayı mümkün olduğunca geniş tutup dış etkenlerden koruyabilme meselesi bir de. Ama bu başka bir

Yılları on iki aylık döngü içinde Ocak’tan Ocak’a planlar yapıp buna göre yaşayanlardan mısınız? Yoksa yeni bir iş, piyangodan çıkmış bir aşk, sahiplendiğiniz o mırmır kedi mi karar veriyor hangi ayın sizin yeni yılınızın başlangıcı olacağına? İkincisine inanmak beni rahatlatıyor. Özellikle yeni bir Ocak kapıyı çalmış ve ben olduğum yerde daha yıpranmış, daha kırılgan, koca senenin birler basamağındaki bir tık artışın hayatıma ne gibi bir etkisi olabileceğini anlayamadan duru

Sabah, methini çok duyduğum kütüphaneyi keşfetmek üzere yola çıktım. Ayakta gitmeyi sevmesemde ilk gelen otobüse düşünmeden bindim. Birkaç durak sonra insanlar önden arkadan akın etti. Orta kapının önünde kaygan direğe yapışmış, geleceğe dair umut vaat eden tek alanı, tavanı izliyordum. Bir sonraki durakta orta kapıdan insanları ittirerek binen bir adam arkama dikildi. Kafam kollarında. Basketbolcu diye tahmin ettim. Bu kadar uzununa her gün rastlanmıyor. İri vücuduyla bir il

K üçükken anneannem mor eteğimle sokakta oynamama izin vermezdi. Taytlar pantolonlar geçirip çıkardım üzerime. Etekli, sarışın kızlara...