​

Yaklaşık üç yıl önce işimin bir kısmı, bir erkek spor takımıyla, maç fikstürünün öngördüğü şehirlere seyahat etmekti. Aşağı yukarı seksen erkeğin arasında tek kadın bendim. Ahmet abi, Veysel baba gibi işin gereği hitaplarla kendimi ortama kabul ettirmiş, üstüne üstlük maç yorumu yapar hale gelmiştim. Sohbet konularına ayak uydurup bir pantolon bir gömlek, biraz da yayılarak oturdum mu onlardan biri oluveriyordum. İşin bu kısmı zor gelmekten ziyade ilgi çekiciydi. Erkeğin kadı

Bugünlerde kendimi sürekli, yapmak istediğim yeni şeyleri düşünürken, hatta düşünme aşamasını geçmiş araştırırken buluyorum. Tek bir hayatla meraklarımın tamamını asla gideremeyeceğimi anladım. Önceden, eski işime gitmek için serviste geçirdiğim yarım saatte insanları izler, nasıl bir hayatları olduğunu tahmin etmeye çalışırdım. Her birinin kafamda kurduğum düzenine özenirdim. Birinin yeni çocuğu olmuştu, iki hafta serviste görünmemişti, çocuğunu ve karısını merak etmiştim. D

Kuzenimin altı yaşındaki oğlu, odasında halıya bağdaş kurmuş güzel güzel lego oynarken yanına uğradım. Kafasını bana çevirdi, ‘’Legolardan ev yapalım mı’’ diye sordu. ‘’Tamam’’, dedim. Yanına oturdum. Yılların ustası gibi inşaatı tasarlamaya başladı. Elinde olsa temel kazacak. Bütün lacivert parçaları topladı önce. Sonra da kırmızıları. ‘’Neden diğer renkleri almadın’’, diye sordum. Laciverti gösterdi parmağıyla, ‘’Ev bu renk olacak, çatı da kırmızı’’, dedi. Lacivert olmak zo